Goce Kolarovski
Wednesday, December 27, 2006
Брукнер
На предметот хармонска анализа немавме ексклузивно право ние да бираме кое дело ќе го анализираме. Нормално :)! Но сепак постоеше некаква ексклузивност кога Коларовски на различни студенти ќе дадеше дело за анализа со различна тежина. Во таа посебност никој не беше сигурен дали е подобро да добие дело оркестарско што трае 15 мин или некој став од клавирска соната. Можеби случкава беше за анализа на формата, но тоа не менуваше ништо посебно затоа што стоеше моментот дека треба долго време да слушаш став од симфонија што трае бар 10 мин.
И, после моето коментирање за часовните зони, после неколку часа, се делат дела за анализа. Следам јас што се случува. Некои добиваат клавирски партитури и си викам ок - оваа семинарска ќе ја средам лесно. Но приметувам и дека на некои „посебни“ луге, заслужено им се доделува посериозно дело во однос на работата што ги чека околу анализата. Седам и чекам како и обично во последната редица, најдалеку од професорската катедра и размислувам само каква „пресуда“ јас ќе добијам. Ми доаѓа редот.
Коларовски ме чита на списокот, дига глава, ме погледнува, гледа во списокот на дела и го дига показалецот и веѓата и со крајно задоволен лик што баш ми одбрал убаво дело, коешто мене ќе ме чини многу повеќе време отколку делото за анализа доделено на некој од колегите, изустува јасно: „Брукнер, 7 симфонија, II став“.
До тогаш го немав сретнато Брукнер, ама ја прифаќам „играта“ и си мислам дека ако не ја изиграм - дескредитиран мрчатор сум и толку од славните 5 мин во другата часовна зона.
Следи трагање по Седмата симфонија или само нејзиниот II став. Се јавив на Панде и тој као секогаш има се и сешто, но Брукнер го нема. Рече ќе го најде. Му успеа, но не беше негова плочата и не може да ми ја даде. Може само на касета да ми сними. Fuck - затоа што кога пуштав на мојот грамофон можев да ја успорам или убрзам плочата и да го наштимам грамофонот според клавирот дома. Во ваков случај - се е во ред - за тоналениот план? Ако сака Гоце и на целата симфонија ќе му напишам, само да го усогласам грамофонот и клавирот.
Е, ама сега ја немам таа можност и од партитурата да анализирам е многу време. Само се молев Панде да ја нареди касетата како што треба. Но, за жал, не испадна така. Ја добивам лентата и прво што правам - проверувам на клавирот. Катастрофа! Немам шанси да се извадам на добриот слух, ќе треба да „копам“ по партитурата. Ама и тоа ми е премногу и почнав тажно да се помирувам дека тоа е тоа и на следниот час огромна е веројатноста да јас бранам семинарска (додека другите уживаат), а јас ќе морам да одговорам дека не сум ја подготвил. И ќе изгубам во очите на сите, најмногу во очите на професорот.
Јас го слушав делото, и анализата као беше готова, но без тонален план и што се случува во секоја каденца - тенко е. Звучи како да сум препишал :( Со денови се подготвував за поразот что го очекував. И си легнав - спијам за да не мислам на тој утрешен ден.
Се будам во шест наутро, следниот ден, со страшна идеа. Го земам вокменот и стари батерии ставам (среќен сум што не сум ги фрлил) и прекрасно е. Пасува, проверувам - одлично е. Го имам Брукнер - немам време. За два саати треба да сум на час кај Гоце Коларовски. Уште нерасонет, но пресреќен, ги ставам слушалките, земам молив, ја отворам партитурата и табаците за анализа, слушам и не ми бега акорд - делото веќе сто пати го слушав, сега се си легна. Тоналитет - мислам дека не пропуштив ни отклонување. Среќен сум и одам со кеф на час. Ќе обелам образ и ќе добијам „поени“.
Среќа моја што на факс имав колешки кои знаеја секако да помогнат во дадени ситуации. Сите тој ден знаеја дека имам касета, но кога седнав на клавирот во кабинетот со распослана анализа, ми се чини дека само Снешка сконта дека не ми се сите овци на број. Сакав да свири касетата додека ја бранам анализата. Коларовски обично не се воодушевуваше ако некој се пекмези и бара да се пушти делото. Најчесто тоа беа клавирски дела, па можеа некако да се свират - но студентот заглавува гарант. Е не сакав на крајов вака глупо да ми заврси причата - сакав да свири Брукнер додека зборам, но неможев јас да го спомнам тоа. И, додека некои на мојот момент гледаа како на шоу во кое јас сепак гладијаторски ќе загинам, ме спасува гласот нејзин и зборовите: „Има лента“
Коларовски воодушевено прифати. Па си викам - нормално, зар се сомневав во него и зар мислев дека ќе ме мачи со оркестарскава партитура? Се одеше без грешка. Уживав во Брукнер, мислев што ќе и купам на колешката мила, ги вртев страните и чувствував како и професорот е задоволен што коментирам за секој тоналитет во секое ќоше, на секоја каденца, при секој промена.
И на крај Коларовски коментира: „Добро е. Брукнер - ама не испадна брука“.
По неколку дена едвај чекав да ја чујам и IV симфонија, почнав да го обожувам Брукнер и се што беше врзано со случката околу Брукнер. Единствено, години подоцна, кога Македонската филхармонија ја изведуваше VII симфонија, разочарано седев на концертот. Лош момент е кога го познаваш делото. За жал изведбата не беше на нивото кое што го очекував. Како некој да ми газеше по II став. За тој став имам секакви чувства.
P.S. Интересно е што Коларовски не попушти никако, па имав чест и за I став од 9. симфонија на Бетовен. Па трае скоро 20 мин, само тој став. Преживеав и со Бетовен и ги имав сите семинарски - не пропуштив ниту една. FULL.
ПБ
¶ 2:38 PM
И, после моето коментирање за часовните зони, после неколку часа, се делат дела за анализа. Следам јас што се случува. Некои добиваат клавирски партитури и си викам ок - оваа семинарска ќе ја средам лесно. Но приметувам и дека на некои „посебни“ луге, заслужено им се доделува посериозно дело во однос на работата што ги чека околу анализата. Седам и чекам како и обично во последната редица, најдалеку од професорската катедра и размислувам само каква „пресуда“ јас ќе добијам. Ми доаѓа редот.
Коларовски ме чита на списокот, дига глава, ме погледнува, гледа во списокот на дела и го дига показалецот и веѓата и со крајно задоволен лик што баш ми одбрал убаво дело, коешто мене ќе ме чини многу повеќе време отколку делото за анализа доделено на некој од колегите, изустува јасно: „Брукнер, 7 симфонија, II став“.
До тогаш го немав сретнато Брукнер, ама ја прифаќам „играта“ и си мислам дека ако не ја изиграм - дескредитиран мрчатор сум и толку од славните 5 мин во другата часовна зона.
Следи трагање по Седмата симфонија или само нејзиниот II став. Се јавив на Панде и тој као секогаш има се и сешто, но Брукнер го нема. Рече ќе го најде. Му успеа, но не беше негова плочата и не може да ми ја даде. Може само на касета да ми сними. Fuck - затоа што кога пуштав на мојот грамофон можев да ја успорам или убрзам плочата и да го наштимам грамофонот според клавирот дома. Во ваков случај - се е во ред - за тоналениот план? Ако сака Гоце и на целата симфонија ќе му напишам, само да го усогласам грамофонот и клавирот.
Е, ама сега ја немам таа можност и од партитурата да анализирам е многу време. Само се молев Панде да ја нареди касетата како што треба. Но, за жал, не испадна така. Ја добивам лентата и прво што правам - проверувам на клавирот. Катастрофа! Немам шанси да се извадам на добриот слух, ќе треба да „копам“ по партитурата. Ама и тоа ми е премногу и почнав тажно да се помирувам дека тоа е тоа и на следниот час огромна е веројатноста да јас бранам семинарска (додека другите уживаат), а јас ќе морам да одговорам дека не сум ја подготвил. И ќе изгубам во очите на сите, најмногу во очите на професорот.
Јас го слушав делото, и анализата као беше готова, но без тонален план и што се случува во секоја каденца - тенко е. Звучи како да сум препишал :( Со денови се подготвував за поразот что го очекував. И си легнав - спијам за да не мислам на тој утрешен ден.
Се будам во шест наутро, следниот ден, со страшна идеа. Го земам вокменот и стари батерии ставам (среќен сум што не сум ги фрлил) и прекрасно е. Пасува, проверувам - одлично е. Го имам Брукнер - немам време. За два саати треба да сум на час кај Гоце Коларовски. Уште нерасонет, но пресреќен, ги ставам слушалките, земам молив, ја отворам партитурата и табаците за анализа, слушам и не ми бега акорд - делото веќе сто пати го слушав, сега се си легна. Тоналитет - мислам дека не пропуштив ни отклонување. Среќен сум и одам со кеф на час. Ќе обелам образ и ќе добијам „поени“.
Среќа моја што на факс имав колешки кои знаеја секако да помогнат во дадени ситуации. Сите тој ден знаеја дека имам касета, но кога седнав на клавирот во кабинетот со распослана анализа, ми се чини дека само Снешка сконта дека не ми се сите овци на број. Сакав да свири касетата додека ја бранам анализата. Коларовски обично не се воодушевуваше ако некој се пекмези и бара да се пушти делото. Најчесто тоа беа клавирски дела, па можеа некако да се свират - но студентот заглавува гарант. Е не сакав на крајов вака глупо да ми заврси причата - сакав да свири Брукнер додека зборам, но неможев јас да го спомнам тоа. И, додека некои на мојот момент гледаа како на шоу во кое јас сепак гладијаторски ќе загинам, ме спасува гласот нејзин и зборовите: „Има лента“
Коларовски воодушевено прифати. Па си викам - нормално, зар се сомневав во него и зар мислев дека ќе ме мачи со оркестарскава партитура? Се одеше без грешка. Уживав во Брукнер, мислев што ќе и купам на колешката мила, ги вртев страните и чувствував како и професорот е задоволен што коментирам за секој тоналитет во секое ќоше, на секоја каденца, при секој промена.
И на крај Коларовски коментира: „Добро е. Брукнер - ама не испадна брука“.
По неколку дена едвај чекав да ја чујам и IV симфонија, почнав да го обожувам Брукнер и се што беше врзано со случката околу Брукнер. Единствено, години подоцна, кога Македонската филхармонија ја изведуваше VII симфонија, разочарано седев на концертот. Лош момент е кога го познаваш делото. За жал изведбата не беше на нивото кое што го очекував. Како некој да ми газеше по II став. За тој став имам секакви чувства.
P.S. Интересно е што Коларовски не попушти никако, па имав чест и за I став од 9. симфонија на Бетовен. Па трае скоро 20 мин, само тој став. Преживеав и со Бетовен и ги имав сите семинарски - не пропуштив ниту една. FULL.
ПБ
¶ 2:38 PM
