Goce Kolarovski
И, после моето коментирање за часовните зони, после неколку часа, се делат дела за анализа. Следам јас што се случува. Некои добиваат клавирски партитури и си викам ок - оваа семинарска ќе ја средам лесно. Но приметувам и дека на некои „посебни“ луге, заслужено им се доделува посериозно дело во однос на работата што ги чека околу анализата. Седам и чекам како и обично во последната редица, најдалеку од професорската катедра и размислувам само каква „пресуда“ јас ќе добијам. Ми доаѓа редот.
Коларовски ме чита на списокот, дига глава, ме погледнува, гледа во списокот на дела и го дига показалецот и веѓата и со крајно задоволен лик што баш ми одбрал убаво дело, коешто мене ќе ме чини многу повеќе време отколку делото за анализа доделено на некој од колегите, изустува јасно: „Брукнер, 7 симфонија, II став“.
До тогаш го немав сретнато Брукнер, ама ја прифаќам „играта“ и си мислам дека ако не ја изиграм - дескредитиран мрчатор сум и толку од славните 5 мин во другата часовна зона.
Следи трагање по Седмата симфонија или само нејзиниот II став. Се јавив на Панде и тој као секогаш има се и сешто, но Брукнер го нема. Рече ќе го најде. Му успеа, но не беше негова плочата и не може да ми ја даде. Може само на касета да ми сними. Fuck - затоа што кога пуштав на мојот грамофон можев да ја успорам или убрзам плочата и да го наштимам грамофонот според клавирот дома. Во ваков случај - се е во ред - за тоналениот план? Ако сака Гоце и на целата симфонија ќе му напишам, само да го усогласам грамофонот и клавирот.
Е, ама сега ја немам таа можност и од партитурата да анализирам е многу време. Само се молев Панде да ја нареди касетата како што треба. Но, за жал, не испадна така. Ја добивам лентата и прво што правам - проверувам на клавирот. Катастрофа! Немам шанси да се извадам на добриот слух, ќе треба да „копам“ по партитурата. Ама и тоа ми е премногу и почнав тажно да се помирувам дека тоа е тоа и на следниот час огромна е веројатноста да јас бранам семинарска (додека другите уживаат), а јас ќе морам да одговорам дека не сум ја подготвил. И ќе изгубам во очите на сите, најмногу во очите на професорот.
Јас го слушав делото, и анализата као беше готова, но без тонален план и што се случува во секоја каденца - тенко е. Звучи како да сум препишал :( Со денови се подготвував за поразот что го очекував. И си легнав - спијам за да не мислам на тој утрешен ден.
Се будам во шест наутро, следниот ден, со страшна идеа. Го земам вокменот и стари батерии ставам (среќен сум што не сум ги фрлил) и прекрасно е. Пасува, проверувам - одлично е. Го имам Брукнер - немам време. За два саати треба да сум на час кај Гоце Коларовски. Уште нерасонет, но пресреќен, ги ставам слушалките, земам молив, ја отворам партитурата и табаците за анализа, слушам и не ми бега акорд - делото веќе сто пати го слушав, сега се си легна. Тоналитет - мислам дека не пропуштив ни отклонување. Среќен сум и одам со кеф на час. Ќе обелам образ и ќе добијам „поени“.
Среќа моја што на факс имав колешки кои знаеја секако да помогнат во дадени ситуации. Сите тој ден знаеја дека имам касета, но кога седнав на клавирот во кабинетот со распослана анализа, ми се чини дека само Снешка сконта дека не ми се сите овци на број. Сакав да свири касетата додека ја бранам анализата. Коларовски обично не се воодушевуваше ако некој се пекмези и бара да се пушти делото. Најчесто тоа беа клавирски дела, па можеа некако да се свират - но студентот заглавува гарант. Е не сакав на крајов вака глупо да ми заврси причата - сакав да свири Брукнер додека зборам, но неможев јас да го спомнам тоа. И, додека некои на мојот момент гледаа како на шоу во кое јас сепак гладијаторски ќе загинам, ме спасува гласот нејзин и зборовите: „Има лента“
Коларовски воодушевено прифати. Па си викам - нормално, зар се сомневав во него и зар мислев дека ќе ме мачи со оркестарскава партитура? Се одеше без грешка. Уживав во Брукнер, мислев што ќе и купам на колешката мила, ги вртев страните и чувствував како и професорот е задоволен што коментирам за секој тоналитет во секое ќоше, на секоја каденца, при секој промена.
И на крај Коларовски коментира: „Добро е. Брукнер - ама не испадна брука“.
По неколку дена едвај чекав да ја чујам и IV симфонија, почнав да го обожувам Брукнер и се што беше врзано со случката околу Брукнер. Единствено, години подоцна, кога Македонската филхармонија ја изведуваше VII симфонија, разочарано седев на концертот. Лош момент е кога го познаваш делото. За жал изведбата не беше на нивото кое што го очекував. Како некој да ми газеше по II став. За тој став имам секакви чувства.
P.S. Интересно е што Коларовски не попушти никако, па имав чест и за I став од 9. симфонија на Бетовен. Па трае скоро 20 мин, само тој став. Преживеав и со Бетовен и ги имав сите семинарски - не пропуштив ниту една. FULL.
ПБ
¶ 2:38 PM 0 comments
Во еден обичен есенски ден кога нашата група имаше во распоредот час кај Коларовски во 9:30, јас некако успан, дојдов на факс и отидов прво на предходниот час кај Фирфов - свирење партитури. Часот е 15 минути и ако дојдеш на време ќе стигнеш и на следниот. Но тоа утро изгледа имав фикс идеа дека кај Фирфов сум во 9:15, а не 30 мин порано (во 15 за 9h). И влегувам во кабинетот и се чудам како мојот термин некој друг го окупирал, но Фирфов ме гледа и онака занесен во работата ми вика „Во ред, почекај да завршам со овој час“. Седнав и чекам и сваќам дека денес не сум синхронизиран баш. Контам дека ако одам на партитури, тогаш ќе доцнам кај Гоце на форми или хармонска анализа, но непријатно ми беше повторно да отворам врата кај Фирфов и си реков „тоа е тоа, денес доцнам 30 мин секаде и можеби разликава ќе ја намалам до крај на денот“.
Се би било во ред ако Коларовски реагираше пообично на нашите доцнења, односно воопшто да не реагираше и академските 15 мин да ги користевме без никаков коментар или запишување. Па иако очекувавме полиберално да се однесуваме на факс, сепак овој факултет не дозволуваше отсуство на повеќе од 3 часа, а Коларовски тоа прецизно го бележеше.
И сега што. Ќе доцнам најмалку 15 мин, а ќе треба како и сите предтоа што сум ги гледал да стојам покрај вратата додека ме прашуваат зошто доцнам, а нема да биде сигурно дали ќе ми биде дозволено да влезам на часот? Мора нешто cool да смислам!
Завршувам кај Фирфов, се разбравме кој е грешка и дека ја веќе доцнам на другиот час и трчам накај кабинетот за хармонска анализа, но веќе доцнам и влегувам ...... Сите ме гледаат онака, да видат што прича сега јас ќе кажам и на прашањето зошто доцнам, мрморам нешто како „Проблем со часовните зони“. Демек тоа е тоа и си терам накај моето место - ВЛЕГОВ и намигнувам на обожаваните колешки, горд што сепак јас различно од другите се снајдов во ситуацијава. Но во славниот момент ме прекинува прашањето на професорот во стилот „Kако? Не те разбрав“. И јас дообјаснувам „Разика во часовните зони: Аеродром - Центар, 15 мин сонцето подоцна изгрева“.
Следи коментар: „Бујуклиев!!! Немој од сабајле - те молам!“
Најверојатно го налутив некако со идеата да се пошегувам, но луѓе, влегов на час, не стоев покрај вратата како да сум во средно школо. Но и Коларовски го запамти моментов и следнато делење на дела за анализа бев „специјално“ третиран.
ПБ
Prof. Kolarovski studied at the Faculty of Music in Skopje, where he graduated from the composition class of Vlastimir Nikolovski in 1984 and the conducting class of Fimcho Muratovski in 1992. In 1986-87, he studied with Sergey Slonimsky at the N.A. Rimsky-Korsakov Conservatory in St. Petersburg.
His music has been performed throughout Macedonia, as well as in Albania, Austria, Bulgaria, China, Croatia, Greece, Italy, Moldova, The Netherlands, Russia, Serbia and Montenegro, Slovenia, Sweden, Turkey, and Ukraine.
Since 1986, he has been a professor of analysis, composition, form, orchestration, and 20th-century music literature at the UKIM - Faculty of Music in Skopje. In 1999, he co-initiated the Ohrid Multimedia Composers Workshop and remains a teacher there.
SELECT LIST OF WORKSORCHESTRAL: Concertino, piano, string orchestra, 1981; Symphonic Poem on a Biblical Text, 8 or more baritones, orchestra, 1985; Concerto, piano, orchestra, 1987; Raspevy (on a theme by Jovan Kukuzel), string orchestra, 1991 (also version for string quartet); Concerto for Orchestra, 1992 (also version for 2 pianos); Sorrow, string orchestra, 1994; With Prayers, 1998; 1.3, string orchestra, 2001
CHAMBER MUSIC: Sonata, viola, piano, 1980; Fair Suite, string quartet, 1982; Three Preludes, violin, piano, 1986; Leningrad Sonata, violin, piano, 1988; Raspevy (on a theme by Jovan Kukuzel), string quartet, 1992 (version of string orchestra work); Tower Bell, 2 pianos, vibraphone, tubular bells, 1995; Alone - Ezgiya, flute, 1997; Zurladziska, trumpet, piano, 2000
CHORAL: Broken Game, children's chorus, bass drum, any other instrument, 1982; Voices (cantata, text by T.S. Eliot [translated by Bogomil Gjuzel]), baritone, mixed chorus, orchestra, 1990
VOCAL: Will I Wake up Again (song-cycle, texts by Hristo Petreski, Andrey Voznesensky), voice, piano, 1989; Four Blinks of Spring (song-cycle, text by Matsuo Basho), voice, piano, 2002
PIANO: Free Variations, 1979; Sonatina, 1980; Sonata, 1984; Suite, 1984; Concerto for Orchestra, 2 pianos, 1992 (version of orchestral work); Evening Bell Prelude, 1992
Стоев на терасата на третиот спрат од ДМБУЦ и пушев цигара кога слушнав како Горан ме прашува „Знаеш ли?“. Тој ден, таа минута разбрав дека мојот драг професор повеќе нема да го сретнам на скалите што го спојуваат факултетот и музичко-балетскиот центар. Продолжив да гледам далеку во делот од градот и се присеќавав на некои случки со Проф. Коларовски. Доживувањата долго време ги раскажував на пријателите, но сега се прашував што можам да сторам во негова чест и како да ги чујам или кажам тие случки на еден поширок аудиториум. Претпоставив дека на интернет сигурно постојат секакви податоци за професорот, дека неговото име се сретнува на повеќе веб страници, но никаде не се напишани или доловени некои блиски, интимни чувства, доживувања, случки, гафови, средби, соработки со негови блиски или подалечни колеги, студенти, пријатели.
Така ја добив идеата за овој блог. Претпоставувам дека имам истомисленици, односно дека во сеќавање на Проф. Коларовски на овој блог ќе бидат напишани и некои други доживувања, ќе бидат закачени и други фотографии (оваа е единствената којашто јас ја имам).
(Ако сакате да напишете само коментар - можете тоа да го сторите анонимно или како blog user. Ако сакате да напишете свој пост или закачите фотографија, предходно пратете mail на мојата адреса bujukliev@gmail.com со subject "Kolarovski", прифатете ја поканата да станете член - коадминистратор на блогот и пишувајте за нашиот драг професор, колега и пријател)
Панче Бујуклиев
___________________________________________
Со нашиот драг професор - на фотографијата (од лево на десно 1994-1995):
Панче Бујуклиев, Проф. Гоце Коларовски, Снежана Милисављевиќ, Јелена Радосављевиќ и Маја Гоцева.
